έτσι είναι η ζωή..

Και κάπως έτσι γεννιέσαι,μεγαλώνεις,γνωρίζεις τη ζωή,ζεις.
αγαπάς και αγαπιέσαι,ερωτεύεσαι,τρέχεις,νιώθεις χαρούμενος,στενοχωριέσαι,κάνεις οικογένεια.μεγαλώνεις τα παιδιά σου,τα βοηθάς να σταθούν στα πόδια τους,τους δείχνεις την αγάπη σου.τα αφήνεις να ορθοποδίζουν.τρέχεις,τα κρατάς,τα συμβουλεύεις,χαίρεσαι με τις χαρές τους και λυπάσαι διπλά με τις λύπες τους.θέλεις πάντα το καλό τους.τα συμπαραστέκεσαι.τα φροντίζεις. και φτάνει μια μέρα που αυτά τα παιδιά που με τόσο κόπο μεγάλωσες πρέπει να φύγουν μακριά.να ανοίξουν τα φτερά τους.χωρίς να σημαίνει ότι τα πουλιά που φεύγουν μακριά ξεχνούν τις φωλιές τους...
κάνουν κι αυτά με τη σειρά τους τη δικιά τους οικογένεια,τη δικιά τους ζωή.φέρνουν στη ζωή τους δικούς τους καρπούς,τα παιδιά τους.κι εσύ στέκεσαι απ'έξω ως παππούς,ως γιαγιά και καμαρώνεις.τα αγαπάς λίγο περισσότερο απο τα παιδιά σου.τα φροντίζεις.τους κάνεις όλα τα χατήρια σε σημείο που τα ίδια σου τα παιδιά γυρίζουν και σου λένε:"μα εμάς δεν μας τα έκανες αυτά! όλα για τα εγγόνια σου,ε;" και ξεσπάει όλη η οικογένεια σε γέλια.και αυτές οι μικρές οικογενειακές στιγμές που όταν τις ζεις σου φαίνονται πραγματικά μικρές,είναι αυτές που σε συντροφεύουν σε όλη σου τη ζωή ως μια γλυκιά ανάμνηση.τότε που οι άνθρωποι που σε αγάπησαν και τους αγάπησες όσο οτιδήποτε άλλο έγιναν αστεράκια εκεί ψηλά.τότε που τους έχεις ακόμη στη ζωή σου αλλά δεν το ξέρεις.τότε που σε ακολουθάει παντού ένας φύλακας άγγελος.
αυτές οι στιγμές είναι αυτές που μένουν..
τα αστέρια στον ουρανό είναι δικά μας.είναι οι δικοί μας άνθρωποι.είναι αυτοί που αγαπούσαμε και τώρα τους αγαπάμε ακόμη πιο πολύ.και θα σβήσουν μόνο όταν εμείς κάνουμε πως δεν τα  βλέπουμε..
όσα δεν προλάβαμε να τους πούμε,τα αισθάνονται τώρα.και μας αγαπάνε πολυ.
να το θυμάσαι..
μας αγαπάνε...

ΥΣ. εδώ είμαι για σένα.για παντα. σ'αγαπαω.

*φτάνει που κλαίμε και που είμαστε ΜΑΖΙ*

είναι κάποιες στιγμές που δεν ξέρεις τι θέλεις.πραγματικά δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις.

αφήνεις τα "πρέπει",τα "δεν πρέπει",τα "ίσως",τα "μπορεί",τα "μην" στην άκρη και κυριεύεσαι

από άπειρα συναισθήματα. αγάπη το λένε το κυρίοτερο.

αυτή σε οδηγεί να κάνεις ή όχι πράγματα.αυτή σε αναγκάζει να πεις,να δειξεις. αυτη σε αναγκαζει να φερθεις καπως σε ορισμενες στιγμες και καπως αλλιως σε καποιες αλλες. αυτη σε κανει να θες να πεις αλλα,να εννοεις τελειως διαφορετικα πραγματα και οι πραξεις σου να μαρτυρουν το αντιθετο.

αυτη λεγεται πραγματικη αγαπη. ειναι στιγμες που σε προδιδει.που λεει δεν αντεχει.ειναι στιγμες που πιστευει οτι μπορει να αντεξει τα παντα. ΤΑ ΠΑΝΤΑ. μπορει και θελει και θα το κανει κι ας νομιζει οτι ειναι πολυ μικρη για να τα καταφερει.

η πραγματικη αγαπη πεφτει και σηκωνεται απο μονη της.ξερει τι θελει,ποτε το θελει και γιατι κανει οτι κανει. ξερει τι λεει και τι πραττει.δεν φοβαται μην παρεξηγηθει γιατι ξερει οτι στο τελος θα νικησει.

ειναι νικητης παντα αυτος που αγαπαει πραγματικα.

η πραγματικη αγαπη ονειρευεται,πιστευει,ελπιζει,ευχεται.

η αληθινη αγαπη αντεχει στο χρονο,κανει υπομονη.ζει το παρον,στηριζεται στο παρελθον και κοιταει αισιοδοξα το μελλον.αυτο το μελλον που ομορφοτερο το κανει ενα "ΜΑΖΙ".Κι αυτο το ΜΑΖΙ δεν θελει να τα παρατησει ΠΟΤΕ.θελει για ΠΑΝΤΑ να προσπαθει και να ονειρευεται. θελει;δεν ειναι απλα θεληση.ειναι κατι βαθυτερο.ανεξηγητα ομορφα.κατι παραξενο.κατι απο καρδιας.κατι..ουτε κι εγω ξερω τι ειναι.

η ειλικρινης αγαπη υπομενει τα παντα.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

γιατι μονο ΜΑΖΙ μπορουμε να τα κανουμε ολα ομορφα.

μονο ΜΑΖΙ θα πεφτουμε και θα σηκωνομαστε.

ΜΑΖΙ θα περναμε ολα τα εμποδια.

ΜΑΖΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΠΑΩ,ΜΆΚΟΥΣ;

'Η ΚΑΝΕΙΣ 'Η ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ;

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ.

Α*Γ*Α*Π*Η* *Γ+Π*

ώρες ώρες νιώθω τόσο γεμάτη από συναισθήματα που το μόνο που μπορώ να κάνω τουλάχιστον στην παρούσα φάση είναι να πάρω σκόρπια χαρτάκια,δεξιά αριστερά,που έρχονται και ενώνονται σε κάτι μεγάλυτερο,και να τα γεμίζω με λέξεις. άλλες απλές, άλλες μικρές, άλλες μεγάλες, άλλες με μεγάλα καλοσχηματισμένα γράμματα, άλλες όχι και τόσο. καρδιές σκόρπιες. γράμματα περίεργα που χορεύουν στο ρυθμό που προστάζουν οι χτύποι της καρδιάς, συναισθήματα πλημμυρίζουν το μυαλό,τα μάτια,τα χέρια. το μυαλό δημιουργεί εικόνες, κι επειδή είναι υπερβολικά πολύ μικρό για να τις χωρέσει όλες γεμίζει τα μάτια με δάκρυα ευτυχίας,αγάπης,χαράς και μιας γλυκόξινης γεύσης,με συναισθήματα που συνοστίζονται και που θέλουν να βγουν..τα χέρια είναι ο μοναδικός σύμμαχος...τα χέρια και το στόμα.. μια καλή κουβέντα,ένα τηλεφώνημα,ένα τραγούδι,ένα "Σ'ΑΓΑΠΩ" σε στιγμές που δεν το περιμένεις, ένα παραμικρό που μπορεί να σε ενθουσιάσει και να σε κάνει να αισθανθείς πόοοοσο μικρός είσαι μπροστά σ'όλο αυτό το θαύμα που σου συμβαίνει.γιατί ναι,κι όμως.για μένα κι αυτό θεωρείται θαύμα και τύχη. ένα όμορφο όνειρο που θέλω να κρατήσει για ΠΑΝΤΑ.

κι ας μην είμαι ικανή πάντα να δείχνω την αγάπη μου.να θυμάσαι πως ότι δεν φαίνεται δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.και πως ότι δεν ακούγεται δε σημαίνει πως δε λέγεται κιόλας. η σιωπή,μια βαθιά ανάσα,ένας χτύπος της καρδιάς,ένα ψιθυριστό "Σ'ΑΓΑΠΩ", μια λέξη που κρύβει τόσα πράγματα από πίσω,ακόμη κι ένα βλέμμα,μια ματιά... που προσπαθεί να πει "δεν θέλω να σε χάσω ΠΟΤΕ"..διστάζει..χάνεται..δεν αντέχει..να τη ξανά..θέλει να στο πει..να το φωνάξει δυνατάαα..να ακουστεί ΠΑΝΤΟΥ..σε όλα τα πέρατα της γης..της σελήνης..του ουρανού..του ήλιου..των άστρων..του φεγγαριού..της θάλασσας..

είναι το συναίσθημα της αγάπης που προσπαθεί να πει ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.αλλα δεν είναι αρκετό.ούτε αυτή είναι αρκετή όταν νιώθεις τόοσα πράγματα. η αγάπη δεν έχει όρια.δεν κλείνεται σε "πρεπει".η ΑΓΑΠΗ είναι μόνο "ΘΕΛΩ" και αφού θέλω,"ΜΠΟΡΩ"...
ο μα τι βλακείες λέω; η αγάπη είναι ουσιαστικό πληθυντικού αριθμού.είναι "ΕΜΕΙΣ" κι όχι "ΕΓΩ"..είναι η αγάπη που κάνει την χαρά και την θέληση διπλή και κόβει την στενοχώρια σε δύο κομμάτια..την στέλνει χιλιόμετρα μακριά...και κάνει την σκέψη να μοιράζεται..ναι,αυτό είναι αληθινή αγάπη..να μπορείς και να ΘΕΛΕΙΣ να μοιράζεσαι πράγματα,σκέψεις,συναισθήματα..ναι αυτό είναι ΑΓΑΠΗ..να κοιτάς τον άλλο στα μάτια και να νιώθεις την καρδιά του να χτυπάει δυνατά και να χορεύει μαζί με τη δικιά σου..να νιώθεις ότι είναι ο προορισμός της ζωής σου..τι κι αν ακόμη δεν πρόλαβες να κλείσεις την πρώτη εικοσαετία της ζωής σου...να νιώθεις ότι ΄χεις βρει το άλλο σου μισό..να νιώθεις την αληθινή αγάπη..ναι,όσο παράλογο κι αν ακούγεται,αυτό είναι ΑΓΑΠΗ...

κι εγώ Σ'ΑΓΑΠΑΩ.και θα συνεχίσω να το κάνω.με τον τρόπο μου πάντα.
είσαι αυτό που ονειρευόμουν και δεν πρόκειται να σ'αφήσω να φύγεις ΠΟΤΕ και για κανέναν λόγο...
και το Σ'ΑΓΑΠΑΩ είναι τόοοσο τέλειο όταν το λες και το εννοείς.και το λεεεεες με τόοση ειλικρίνια κι όχι με τόση ευκολία όσο μπορεί να φαίνεται..αλλά δεν με νοιάζει τι φαίνεται και τι όχι.με νοιάζει τι ισχύει στην πραγματικότητα..με νοιάζεις ΕΣΥ.με νοιάζει που είμαι μαζί σου.με νοιάζει το ΕΜΕΙΣ,τα όνειρα,οι υποσχέσεις,το "ΠΑΝΤΑ",το "ΠΟΤΕ"..με νοιάζει το "ΜΑΖΙ"..,το "ΤΩΡΑ",το "ΠΡΙΝ" και το "ΜΕΤΑ"..

με νοίαζει που μπήκες στη ζωή μου με το έτσι θέλω και τα έκανες όλα άνω-κάτω.όμορφα άνω-κάτω όμως.μου υπενθύμισες οτι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ που ξέρουν να νιώθουν και να ΑΓΑΠΟΥΝ..μου έμαθες ότι ένα χαμόγελο είναι ότι καλύτερο μπορείς να προσφέρεις..
να προσφέρεις γιατί το θέλεις και το νιώθεις..

και κάθε μέρα μαθαίνω ολοένα και καινούρια όμορφα πράγματα κοντά σου.κι αυτό δεν θέλω να σταματήσει ποτέ.Π Ο Τ Ε. μ'ακούς; ΠΟΤΕ.
τι κι αν περάσουν οι μέρες,οι μήνες,τα χρόνια; θέλω να είσαι πάνταΕΚΕΙ για μένα κι εγω ΕΔΩ για σένα. το συναίσθημα να γίνεται όλο και πιο έντονο και οι καρδιές να χτυπάνε συνεχώς με τον ίδιο ρυθμό,τα βήματα μας να συγχρονίζονται,τα βλέμματα μας να ενώνονται στον ουρανό και τα πυροτεχνήματα να κάνουν πάρτυ..

Σ'ΑΓΑΠΑΩ τόοοοοοοσο πολύ που ακόμη και οι ίδιες οι λέξεις μοιάζουν τόοοσο μικρές.

*μια ζωή ΜΑΖΙ*
γιατί;
γιατί είσαι ΕΣΥ κι ΕΓΩ
γιατί Σ'ΑΓΑΠΩ
γιατί Μ'ΑΓΑΠΑΣ
γιατί κάνουμε όνειρα ΜΑΖΙ
γιατί μπορούμε να νιώθουμε έντονα
γιατί μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε όλα
γιατί λέμε μεγάλες κουβέντες που τις εννοούμε
γιατί είσαι ο προορισμός μου,το λιμάνι μου,το καταφύγιο μου...

ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΠΟΛΥ.

Μιλά ψιθυριστά,αν μου μιλάς για αγάπη.

είναι κάποια τραγούδια σ'αυτή τη ζωή που σε ενώνουν με το άλλο σου μισό.που σε κάνουν κάθε φορά που τα ακούς να τον σκέφτεσαι και να χτυπάει η καρδιά σου τόοοοσο δυνατά,που αν μπορούσε να βγει και να πάει να τον συναντήσει,θα το έκανε.αυτό είναι το τραγούδι ΜΑΣ.
και να ξέρεις ότι και αύριο,όπως και χθες θα είμαι εκεί. και για πάντα αν χρειαστεί, θα είμαι εκεί.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο σ'αυτή τη ζωή τελικά.Άνθρωποι έρχονται,φεύγουν στη ζωή μας κι εμείς εκεί,περιμένουμε τον κατάλληλο άνθρωπο που θα εμπιστευτούμε.
Οι άνθρωποι μοιάζουμε με καράβια..ταξιδεύουμε,ψάχνουμε το λιμάνι που θα αράξουμε κι όταν φτάσουμε απλά απολαμβάνουμε...
Το "σ'αγαπώ" είναι υπερβολικά τεράστια λέξη και κανονικά έπρεπε να γράφονται όλα τα γράμματα με κεφαλαία ή μάλλον καλύτερα δεν θα έπρεπε καν να γράφεται. Ένα χαρτί δε μπορεί να αποτυπώσει όοοολα αυτα τα συναισθήματα που σε πνίγουν από χαρά και που κάνουν τη καρδιά σου να χορεύει τόσο έντονα,τόσο τρελά..

Το "ευχαριστώ" φαντάζει τόοοοσο μικρό κάτι τέτοιες στιγμές..
Παρ΄όλα αυτά θα το πω.

Σ ευχαριστώ που μου θύμισες ότι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ εκεί έξω που ξέρουν τι θα πει αγάπη και σεβασμός,που ξέρουν τι θα πει ειλικρίνια,που ξέρουν τι θέλουν και τι ψάχνουν.

Σ'ευχαριστώ για το χαμόγελο σου,που ήρθε τόσο ξαφνικά και μου άλλαξε τη ζωή.

ΕΣΥ και μόνο ΕΣΥ.


ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΠΑΩ,Μ'ΑΚΟΥΣ?
Η ΚΑΝΕΙΣ Η ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ,Μ'ΑΚΟΥΣ?

Για σένα...

Η αγάπη απονέμεται πάντα σαν δώρο, ελεύθερα, πρόθυμα, απροσδόκητα.

Προσφέρεται ακόμα και όταν οι άλλοι δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν.

Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε…

Δίνεις και παίρνεις,είπαμε, ε; αυτή είναι η αγορά της αγάπης ένα συνεχές πάρε δώσε.

Πολλές είναι οι φορές που δίνεις και περιμένεις ανταπόκριση.Αυτή όμως δεν έρχεται σχεδον ποτέ; και τοτε; τοτε τι; παυεις να δινεις;πληγωνεσαι; τα παρατας; γκρεμιζεις τα συναισθηματα σου; ισοπεδωνεις τα παντα επειδη υπηρξε μια κακη στιγμη; κι αν δεν ήταν μονο μια ατυχη στιγμη; αλλα πολλες; ισως απλα δεν εχουμε ζυγισει εμεις τα πραγματα σωστα

ισως εμεις να μην εχουμε αποφασισει ακομη τι θελουμε και απο ποιον.Ισως απλα να μην ξερουμε τι θα πει αγαπη।ισως να μην ξερουμε τι θελουμε απο τον ίδιο μας τον εαυτο.ΙΣΩΣ;μα γιατι να αμφιβαλλουμε για την αγαπη; Μα γιατι να μην ειμαστε σιγουροι ουτε γι αυτο;

ΑΓΑΠΗ λοιπον, μια λεξη τοοοσο μικρη αλλα με τοοοοσο μεγαλο νοημα.Αγαπη προς την οικογενεια μας,τους φιλους μας,το περιβαλλον μας,στον εαυτο μας αγαπη σε εναν αγνωστο

Ειπαμε δινεις και παιρνεις κι αυτο δεν αλλαζε.Κι αν δινεις και δεν παιρνεις; τοτε δεν φταις εσυφταιει καποιος μου δεν εχει να μαθει να εκτιμαει.μην σταματησεις να δινεις επειδη δεν θα παιρνεις δεν σημαινει οτι θα εισαι και ο χαμενος।Θα ανταμειφθεις με καποιο τροπο,καποια αλλη στιγμη ισως κι απο καποιον αλλο άγνωστο,καπου.

Ο μεγάλος χαμένος στη ζωη θα είναι αυτος που ποτε δεν θα δωσει ή δεν θα παρει τιποτα ποτε κι απο κανεναν.δεν θα νιωσει ποτε γεματος κι ας νομιζει πως ειναι ο πιο ευτυχισμενος ανθρωπος του κοσμου.

Γι αυτο σημασια εχει να δινεις και να εισαι απο αυτους που μπορουν και θελουν να δινουν. αυτο να επιδιωκεις στη ζωη σου...να μπορεις και να θελεις...

Ν'αγαπας και ν'αγαπιεσαι...

ΥΣ।κι επειδη ξερω οτι εσυ,ο Π,με διαβάζεις.απλα σε ευχαριστω.

Mοναξιά μου όλα,μοναξιά μου τίποτα..

http://www.youtube.com/watch?v=U6gSyDAr8ek
γιατί πιο κατάλληλο τραγούδι από αυτό σε κάτι τέτοιες ώρες,δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

στίς ίδιες τάξεις,στα ίδια θρανία.-

Αναρωτιέμαι τι τίτλο να βάλω σ'αυτό το κειμενάκι που έχω σκοπό να γράψω.ή τέλος πάντων να εκφράσω,να βγάλω από μέσα μου.

περίεργα αλλάζει η ζωή μας και γρήγορα.πολύ γρήγορα κυλάει ο χρόνος.σαν τώρα θυμάμαι την 17η Αυγούστου 2010 που ξεκίνησε ο αγώνας μας για τις Πανελληνίες,σα σήμερα θυμάμαι την προετοιμασία μας για την περίφημη και μοναδική εκδρομή μας στη Βαρκελώνη,την αγωνία για τις Πανελληνίες που εμπεριείχε και λίγο "άντε να τελειώνουμε",σα σήμερα θυμάμαι την τελευταία μέρα των πανελληνίων..δευτέρα ήταν θυμάμαι..και μετά καλοκαίρι,διακοπές κι ενώ πίστευα πως όλα κυλούσαν όπως κάθε χρόνο...έφτασε η μέρα των αποτελεσμάτων και να οι συγκινήσεις,οι χαρές,η ανταμοιβή και να τα συγχαρίκια και να οι ερωτήσεις "που περνάς;" και να οι κουβέντες για άλλες πόλεις,νέα σπίτια και νέες ζωές..

η αλήθεια είναι πως τότε δεν είχαμε συνειδητοποιήσει λίγο πολύ όλοι μας τι ακριβώς συνέβη στη ζωή μας μέσα σε ένα χρόνο ή καλύτερα μέσα σε λίγους μήνες..

Περίεργη φάση.όλα αρχίζουν κι όλα τελειώνουν εδώ.αυτό είναι.

Βασικά,εμείς οι άνθρωποι το έχουμε από την φύση μας το να μας αρέσει η πρόκληση..να μας αρέσει το ξένο κι ας μας τρομάζει.δεν είναι κακό να φοβόμαστε πράγματα.κακό είναι να μην προσπαθούμε να ξεπερνάμε τους φόβους μας.τότε και μόνο τότε λεγόμαστε δειλοί...

τέλος πάντων..σημασία έχει ότι κάτι σε κρατάει πίσω.κάτι από το οτιδήποτε μικρό ασήμαντο πραγματάκι έως τα άτομα που σε στήριξαν και που συνεχίζουν να σε στηρίζουν..είναι από τη φυσή μας να είμαστε κι αδύναμοι για να δεχτούμε ορισμένες αλλαγές στη ζωή μας.αλλά τους ανθρώπους δε μας φοβάμαι καθόλου.αδιαμφισβήτητα, ανεξαρτησία και η απομάκρυνση από το σπίτι πλέον αποτελεί γεγονός.

νέα ζωή γαρ...φοιτητική ζωή.κάθε αρχή και δύσκολη αλλά είπαμε άνθρωποι είμαστε,αντέχουμε..

σημασία έχει να μην ξεχάσουμε από που ξεκινήσαμε,να μην ξεχνάμε τους φίλους μας και μιλώ για τους αληθινούς φίλους μας,να μην ξεχνάμε τους ανθρώπους μας στήριξαν ο καθένας με το δικό του τρόπο και από τη δική του θέση.και πάνω από όλα να μην τολμήσουμε να ξεχάσουμε και να χάσουμε τον εαυτό μας,τον πραγματικό μας εαυτό.γιατί το να είσαι αυθεντικός στις μέρες μας είναι ακόμη σημαντικότερο..

τέλος πάντων.

κι ας μένουν μόνο κάποιες φωτογραφίες να μας θυμίζουν την όμορφη χρονιά που πέρασε,την τελευταία μας χρονιά στα σχολικά θρανία-τουλάχιστον ως μαθητές γιατί ποτέ να μην είμαστε σίγουροι για αυτό που μας επιφυλάσσει η ζωή αργότερα..-..

Κι ας είχε τρέξιμο,κούραση,γκρίνια,άγχος...ήταν απλά η πιο τέλεια χρονιά..

5ήμερη,διαγωνίσματα,γκρίνια,πρωινά ξυπνήματα,τρέξιμο,άπειρες ώρες κάνοντας τον παπαγάλο,φωτογραφίες,πειράγματα,άπειρες ώρες γενικής παιδείας γεμάτες βαρεμάρα μιλώντας με τον διπλανό,τον παραδιπλανό,τον απέναντι κ.ο.κ

μου λείπουν αυτές οι στιγμές.το μόνο που έμεινε να μας τις θυμίζει είναι τα συναισθήματα μας κάθε φορά που μιλάμε ή σκεφτόμαστε γι αυτές...τα συναισθήματα τόσα πολλά που δεν χωράνε μέσα μου και γίνονται δάκρυα..δάκρυα νοσταλγίας,δάκρυα χαρμολύπης..δεν μπορώ να το προσδιορίσω..είναι πάνω από τις δυνάμεις μου.

τέλος πάντων,έστω κι ας είναι έτσι η πραγματικότητα.γίναμε σκορποχώρι..τουλάχιστον ας μην χαθούμε..τουλάχιστον αυτό.ας μην ξεχάσουμε τίποτα από όσα μας έδεναν κι ελπίζω να μας δένουν ακόμα..έστω κι αν βρισκόμαστε χιλιόμετρα μακριά..ότι αξίζει,ας σωθεί..