Σ'αγαπάω...Μ'ακούς;;;;

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα



Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια

Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη

Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

Μεσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές

Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε



Ακουστά σ' έχουν τα κύματα

Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς

Πώς λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε"

Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά



Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει



Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο

Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική

Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα

Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή



Που πια δεν έχω τίποτα άλλο

Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα

Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου

Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο

Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου



Να μιλώ για σένα και για μένα.



IV



Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς

Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς

Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς

Μαχαίρι

Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς

Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς

Είμ' εγώ, μ' ακούς

Σ' αγαπώ, μ' ακούς

Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ

Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς

Πού μ' αφήνεις, πού πας και ποιός, μ' ακούς



Σου κρατάει το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς



Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες

Θα 'ρθει μια μέρα, μ' ακούς

Να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι

Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς

Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς

Των ανθρώπων

Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει



Στα νερά ένα-ένα, μ' ακούς

Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς

Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς

Όπου κάποτε οι φιγούρες

Των Αγίων

Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς

Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς

Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω

Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς

Ή κανείς ή κι οι δυό μαζί, μ' ακούς



Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς

Της αγάπης

Μιά για πάντα το κόψαμε

Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς

Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς

Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας

Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς



Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς



Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς

Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς

Μες στη μέση της θάλασσας

Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς

Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου, άκου

Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει - ακούς;

Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει - ακούς;

Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς

Σ' ΑΓΑΠΩ, Σ' ΑΓΑΠΩ, Μ' ΑΚΟΥΣ.

Είναι αυτό που σε γεμίζει...

Ομολογουμένως δε γράφω συχνά αλλά όποτε το έχω ανάγκη.και τώρα νομίζω πως επιβάλλεται!

Εκδρομές στο λύκειο.Η καλύτερη φάση στη ζωή ενός ανθρώπου.Δένεσαι,βλέπεις,ακούς,μιλάς,αγαπάς,διασκεδάζεις,προβληματίζεσαι,ΖΕΙΣ.

Γιατί το σχολείο δεν είναι απλά το κτήριο με τους νοσοκομειακούς κάτασπρους τοίχους.είναι κάτι παραπάνω.Είναι η ζωή μας επί 12 χρόνια,είναι το δεύτερο σπίτι μας,οι φίλοι μας,οι δάσκαλοι μας.τα πάντα είναι ΕΚΕΙ....

Πάντα αυτή η τελευταία χρονιά μου προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα,θετικά,αρνητικά,χαρούμενα,μελαγχολικά...

ΦΕΥΓΟΥΜΕ.πλέον δεν θα είναι η ζωή μας η ίδια.θα μας λείψει όσο κι αν γκρινιάζουμε..το ξέρουμε καταβάθος ότι είναι δύσκολο.το ζήτημα είναι να το παραδεχτείς.

ας χαρούμε τουλάχιστον αυτές τις όμορφες,αξέχαστες,υπέροχες,μοναδικές,τελευταίες στιγμές στο σχολείο κοντά σε ανθρώπους που ομολογουμένως τους έχουμε ανάγκη..τους φίλους μας...

Το αληθινό και δυνατό συναίσθημα ΔΕΝ περιμένει...το Βαλεντίνο!

Του Αγίου Βαλεντίνου και βλακείες.

Δε μπορώ να καταλάβω το λόγο για τον οποίο έχει χαρακτηριστεί η 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα των ερωτευμένων. Υποτίθεται πως όταν είσαι ερωτευμένος είσαι ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!και το εκφράζεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!

Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις κάποια μέρα μέσα στο χειμώνα για να εκφράσεις τα συναισθήματα σου.Δηλαδή ΕΛΕΟΣ.

Αλλά θα μου πείτε..και πότε θα πλουτίσουν τα ζαχαροπλαστεία,τα ανθοπωλεία και όλα τα σε ...πωλεία!!!

μπαλόνια,καρδούλες και άλλες τέτοιες ΣΑΧΛΕΣ!

Ή είσαι ερωτευμένος και αγαπάς κάτι για πάντα ή δεν το αγαπάς!είναι τόσο απλό στην τελική!

Πιστεύω στον έρωτα αλλά όχι στις βλακείες για να πλουτίσει ο οποιοσδήποτε από ανόητα παιδαρούδια που θα τρέξουν να αγοράσουν λουλούδια,σοκολάτες και άλλες τέτοιες βλακειούλες για την κοπέλα ή το αγόρι τους...

Κατά τη γνώμη μου,όλα είναι στο χέρι μας.

Το μόνο σίγουρο....

Αγαπάμε κάτι και το δείχνουμε καθημερινά με τον τρόπο μας...

Τα διαμάντια λάμπουν από μακριά...

http://www.youtube.com/watch?v=v6zFzzNRECg&feature=player_embedded#at=10

Τραγούδι με νόημα..ίσως δεν το μάθουμε ποτέ αν και θα πρεπε....δεν συμφέρει κάποιους βλέπετε...

κρίμα.-

Καλώς να ορίσει το 2011...

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

εντάξει το παραδέχομαι είμαι λίγο μεγάλη να σου στείλω γράμμα αλλά από τη στιγμή που πιστεύω ότι υπάρχεις(γιατί όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας),θα το κάνω,έστω και καθυστερημένα.

Λοιπόν,είμαστε μόλις λίγες ώρες πριν την υποδοχή του νέου έτους.περίεργα συναισθήματα μου βγάζει αυτή η μέρα(κάθε χρόνο αλλά φέτος κάτι παραπάνω)...Από τη μία χαίρομαι που θα δεχτούμε μία νέα χρονιά με νέους στόχους,με νέες ελπίδες...αλλά από την άλλη νοσταλγώ τις στιγμές που αφήνουμε πίσω μας.γιατί τίποτα δεν είναι η ζωή παρά μόνο ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ...

Εύχομαι το 2011 να φέρει ΥΓΕΙΑ,ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ σε όλους τους ανθρώπους.

Επίσης,να είναι μια χρονιά η οποία θέλω,Άγιε,να μη μας στερήσει τίποτα και κανέναν,πάνω από όλα το δεύτερο...

Άγιε,κάνε το θαύμα σου σε παρακαλώ και κάνε τους ανθρώπους ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ,γιατί πλέον έχουν μείνει ελάχιστοι.Θέλω όλοι οι άνθρωποι να είναι χαμογελαστοί αλλά τα χαμόγελα που θα στολίζουν τα πρόσωπά τους να είναι αληθινά κι όχι πλαστά,οι κουβέντες που θα ξεστομίζουν,να είναι βγαλμένες από την ψυχή τους..να χαίρονται με τη χαρά σου και να λυπούνται με τη λύπη σου...Με τέτοιους ανθρώπους θα φτιάξουμε τον καλύτερο κόσμο,στον οποίο ο καθένας θα θέλει να ζει αιώνια..

Άγιε μου,ελπίζω να μη σε κούρασα κι ευχαριστώ πολύ.....

Ελπίζω,εύχομαι,επιμένω...

Ελπίζω σε μια καλύτερη χρονιά απο την προηγούμενη.

Εύχομαι πολλές χαρές,ευτυχίες κι επιτυχίες.

Επιμένω στο όνειρο..

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2011!

Γιατί ακόμη υπάρχουν άνθρωποι...

Σήμερα όμορφη μέρα με περίεργα συναισθήματα.

Είπαμε τα κάλαντα για φιλανθρωπικό σκοπό κι ήταν τόοοσο όμορφα.πιο τέλεια κάλαντα δεν έχω πει ποτέ ξανά στη ζωή μου.ήταν απίστευτα και μαγικά γιατί πιο απίστευτος και μαγικός ήταν ο ίδιος ο σκοπός.Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σ αυτόν με περισσότερες λεπτομέρειες αλλά εγώ γέμισα άπειρα πολύ με πολύ τέλεια συναισθήματα όπου δεν άντεξα.λύγισα και έκλαψα.Δεν ήταν σωστό-δεν λυπήθηκα κανέναν-ειλικρινά-δεν πρέπει άλλωστε να λυπόμαστε ανθρώπους.ΌΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ.ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ.

Απλά για ένα πράγμα συγκινήθηκα και στενοχωρήθηκα.Γιατί ενώ έχουμε την υγεία μας και έιμαστε μια χαρά κοντά στους αγαπημένους μας ανθρώπους όλη τη μέρα,όλη τη νύχτα...εμείς συνεχίζουμε να μην τους δίνουμε σημασία.Γιατί??μα γιατί δεν ξέρουμε τι περνάνε άλλοι άνρωποι γύρω μας,γιατί είμαστε κλεισμένοι στο καβούκι μας,γιατί είμαστε αναίσθητη-μας κάνανε.

Ένα πράγμα έμαθα σήμερα ΝΑ ΜΗ ΛΕΩ ΠΟΤΕ :"Αστο βρε αδερφε για αύριο"Θα το κάνω τώρα.Επίσης έμαθα να μη γκρινιάζω για ανούσια πράγματα.Να μη λεω:"όχι άλλο διάβασμα,κουράστηκα"γιατί πολλοί εκεί έξω παρακαλάνε να έχουνε ένα βιβλίο να διαβάσουν,μια δυνατότητα να πάνε σχολείο.

Μία φράση μου έμεινε σήμερα,την οποία είπε ένας μικρός τυπάς :"Σήμερα πάω σπίτι μου εγώ"

Μπερδεμένα πράγματα...

Κάθομαι τώρα εγώ και σκέφτομαι για πιο πράγμα θέλω να γράψω σήμερα,τι σωψυχα εχω να κάνω γνωστά.Αρχικά σκέφτηκα να γράψω για τα επεισόδια για τα οποία προκλήθηκαν σήμερα στην πρωτεύουσα εν όψει της μεγάλης πανελλαδικης απεργίας...Και τα οποία μάλιστα δε μεταδόθηκαν από κανένα τηλεοπτικό σταθμό γιατί και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι απεργούσαν-το πόσοι όμως ήξεραν το λόγο,ένας Θεός ξέρει,τέλος πάντων δεν κατηγορώ ούτε κρίνω κανέναν.- Αναρωτιέμαι λοιπόν τώρα και λέω εγώ-με τις λίγες γνώσεις μου επί αυτού του θέματος-ότι ίσως η απεργία θα έληγε για τους δημοσιογράφους εάν υπήρχαν θύματα..εάν είχαμε θρηνήσει άτομα,όπως μάλιστα συνέβη κι άλλες φορές παλιότερα...Κρίμα.-

Άλλωστε,ποιος ΜΕΓΑΛΟΣ σήμερα αντιλήφθηκε το χάος που επικρατούσε στις πόλεις.ποιος κατάλαβε οτι έλειπαν τα ΜΜΜ για να μεταφέρουν τους ανθρώπους στις δουλειές τους.ΚΑΝΕΙΣ κι είναι βέβαιο.όλα για το λαό γίνονται,τον απλό λαό...αυτόν που μια ζωή υποφέρει τα πάνδεινα.τελος παντων.μαυρισε και πάλι η ψυχή.

το δεύτερο θέμα στο οποίο ήθελα να αναφερθώ είναι ο όμορφος ουρανός...αυτός ο ουρανός ο οποίος είναι κάθε μέρα εκεί ψηλά..και εμείς πάντα τον αγνοούμε...τα αστέρια,το φεγγάρι,τα σύννεφα,τα χρώματα...απλά μα και τόσο όμορφα πράγματα που προσθέτουν το αλάτι στη ζωή μας και την κάνουν πιο όμορφη...

βασικά αυτά ήθελα να πω.ήδη νιώθω καλύτερα.

καλό βράδυ.α!και ρίξτε μια ματιά στον ουρανό..δεν ξέρουμε αν θα είναι αύριο ΕΚΕΙ..ενώ σήμερα ειναι...