Μπερδεμένα πράγματα...

Κάθομαι τώρα εγώ και σκέφτομαι για πιο πράγμα θέλω να γράψω σήμερα,τι σωψυχα εχω να κάνω γνωστά.Αρχικά σκέφτηκα να γράψω για τα επεισόδια για τα οποία προκλήθηκαν σήμερα στην πρωτεύουσα εν όψει της μεγάλης πανελλαδικης απεργίας...Και τα οποία μάλιστα δε μεταδόθηκαν από κανένα τηλεοπτικό σταθμό γιατί και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι απεργούσαν-το πόσοι όμως ήξεραν το λόγο,ένας Θεός ξέρει,τέλος πάντων δεν κατηγορώ ούτε κρίνω κανέναν.- Αναρωτιέμαι λοιπόν τώρα και λέω εγώ-με τις λίγες γνώσεις μου επί αυτού του θέματος-ότι ίσως η απεργία θα έληγε για τους δημοσιογράφους εάν υπήρχαν θύματα..εάν είχαμε θρηνήσει άτομα,όπως μάλιστα συνέβη κι άλλες φορές παλιότερα...Κρίμα.-

Άλλωστε,ποιος ΜΕΓΑΛΟΣ σήμερα αντιλήφθηκε το χάος που επικρατούσε στις πόλεις.ποιος κατάλαβε οτι έλειπαν τα ΜΜΜ για να μεταφέρουν τους ανθρώπους στις δουλειές τους.ΚΑΝΕΙΣ κι είναι βέβαιο.όλα για το λαό γίνονται,τον απλό λαό...αυτόν που μια ζωή υποφέρει τα πάνδεινα.τελος παντων.μαυρισε και πάλι η ψυχή.

το δεύτερο θέμα στο οποίο ήθελα να αναφερθώ είναι ο όμορφος ουρανός...αυτός ο ουρανός ο οποίος είναι κάθε μέρα εκεί ψηλά..και εμείς πάντα τον αγνοούμε...τα αστέρια,το φεγγάρι,τα σύννεφα,τα χρώματα...απλά μα και τόσο όμορφα πράγματα που προσθέτουν το αλάτι στη ζωή μας και την κάνουν πιο όμορφη...

βασικά αυτά ήθελα να πω.ήδη νιώθω καλύτερα.

καλό βράδυ.α!και ρίξτε μια ματιά στον ουρανό..δεν ξέρουμε αν θα είναι αύριο ΕΚΕΙ..ενώ σήμερα ειναι...

Strange things happen....

Θα ξεκινήσω με ένα βεβιασμένο-ίσως,κατά πολλούς συμπέρασμα-.Δεν ζούμε.το ξέρετε και το ξέρουμε όλοι μας καλά.Αυτό που δεν ξέρουμε να κάνουμε καλά είναι το να αλλάξουμε τη ζωή μας κάνοντας την καλύτερη.Έχουμε επαναπαυτεί στη ρουτίνα,στο "εύκολο και στο έτοιμο",σ'αυτό που μας έχει δοθεί από τους προηγούμενους,στο ψεύτικο.Φοβόμαστε πως αν κοιτάξουμε παραπέρα και γνωρίσουμε το αληθινό θα τυφλωθούμε.Και πράγματι εκεί φαίνεται το πόσο έχουμε χάσει έστω και το παραμικρό ίχνος ανθρωπιάς.-

Κρίμα γιατί,καθόμαστε και δημιουργούμε προβλήματα εκ του μη όντος και σπαταλάμε τη ζωή μας,τις ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ αυτές ΣΤΙΓΜΕΣ μας(γιατί στην τελική όλα είναι στιγμές,μόνο στιγμές) και ασχολούμαστε με ανούσια πράγματα,με μικροπρέπειες..γιατί τόσο μας κόβει..γιατί δεν ξέρουμε..
Και τσουπ,ξυπνάμε μια μέρα,συνειδητοποιούμε πως έχουμε γεράσει και το χειρότερο από όλα ότι ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ...τίποτα...και αυτό το τίποτα πονάει αλλά είναι αργά...

Ας το συνειδητοποιήσουμε γρήγορα ότι η ζωή τρέχει και εμείς ασχολούμαστε με οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτή.-Είναι τόσο άσχημο...


ίσως όταν τα πράγματα λέγονται ωμά και όχι συγκαλλυμένα,τότε ΙΣΩΣ,κάνουμε την επίθεσή μας..ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...ξυπνήσουμε από την πλήρη άγνοια,από την πλήρη αδράνεια...

Γράφοντας αυτό το κείμενο μου ήρθαν στο μυαλό οι εξής στίχοι:Η ζωή περνά και χάνεται και η στιγμή ποτέ δεν πιάνεται...

Είχα καιρό να γράψω και μου έλειψε αρκετά αυτό το ξέσπασμα σε ένα άψυχο blog,στο οποιο καθε φορα που γραφω παιρνω απιστευτη δυναμη..Ασύλληπτα απίστευτη όμως...
Επηρρεασμένη από την "πολιτεία"του Πλάτωνα και από πολλές διάφορετικες μπερδεμένες σκεψεις,εκλεψα λίγο χρόνο απο τον πολύτιμο,καθότι ειναι και κατι πανελληνιες(αλλη φορα θα τα πω και γι αυτο...) στη μέση,και ξέσπασα....

Τι σου κάνει μια διακοπή της ΔΕΗ όμως...

Τι ωραία που θα ήταν να κοβόταν κάθε μέρα το ρεύμα...

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να είναι λογικό να κάθεσαι σε ένα μισοσκότεινο δωμάτειο-όχι από δικιά σου επιλογή αλλά από άλλων(βλ.ΔΕΗ Δεν Έχουμε Ηλεκτρικό κοινώς.-)-και να γράφεις τα παράπονα-σώψυχα-δεν ξέρω εγώ και τι άλλο μπορεί να είναι αυτά.

Πάντως νυχτώνει πολύ γρήγορα.-Η νύχτα σου βγάζει περίεργα συναισθήματα,τρομαχτικά αλλά και ευαίσθητα.Σ’αφήνει να σκεφτείς,να ευαισθητοποιηθείς,να γράψεις,να μιλήσεις,να ακούσεις καλή μουσική.Να κάνεις δηλαδή ότι δεν σου επιτρέπει το επιβαρυμένο πρόγραμμα της ημέρας και του φωτός.

Βέβαια είναι τραγικό που θεωρώ αυτή την στιγμή, μοναδική παρηγοριά ένα άψυχο ον,ένα λάπτοπ,ένα κινητό αλλά αυτά διαθέτουμε αυτή την στιγμή.Έχουν περάσει μόλις 5 λεπτά από την ώρα που άρχισα να γράφω και έξω διακρίνονται μόνο κάποιες κεραίες στην ταράτσα της απέναντι πολυκατοικίας-ευτυχώς δηλαδή που φορούσα και τα γυαλιά της μυωπίας π.δ(προ διακοπής) και μπορώ να τις διακρίνω και αυτές-.

Τώρα εγώ αναρωτιέμαι πως μπορούσαν οι άνθρωποι να επιβιώσουν χωρίς ρεύμα στα παλιά τα χρόνια.Μάλλον τους ήταν πιο ευχάριστο θέλω να πιστεύω.Βασικά,αυτοί τα έβλεπαν όλα έστω και χωρίς φως.Διέκριναν ακόμα και την πιο σημαντική λεπτομέρεια,αυτό που εμείς το έχουμε ως δεδομένο και δεν του δίνουμε ποτέ σημασία γιατί ξέρουμε-ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε-πως θα το βρούμε και την επόμενη μέρα στην ίδια θέση.Κάθε μέρα το πιστεύουμε αυτό μέχρι που έρχεται μια μέρα,όπου τα πάντα χάνονται και αυτό το παραμικρό έχει χαθεί από τη μόνιμη του θέση και εμείς συνειδητοποιούμε ότι δεν το έχουμε γνωρίσει,ότι δεν του έχουμε δώσει καμιά σημασία όσο το είχαμε μπροστά μας.Δε βάζουμε όμως μυαλό και συνεχίζουμε να αγνοούμε ακόμα περισσότερα αντικείμενα και πράγματα που θεωρούμε δεδομένα,μέχρι που ΤΑ ΧΑΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΕΛΩΣ από τη ζωή μας.Έτσι είμαστε οι άνθρωποι,λειτουργούμε πάντα με το:Άστο βρε αδερφέ και αύριο μέρα είναι....

Χάνονται τα πάντα και δεν έχουμε ευκαιρία να τα ζήσουμε,να τα δούμε,να τα επεξεργαστούμε,να τα γνωρίσουμε,να μάθουμε...Ανόητοι άνθρωποι.

Tώρα,μετά από μία ώρα περίπου,και αφού το ΄ρίξα στην σκέψη,ήρθε επιτέλους το ρευμαααα(μεγάλη μαγκιά όμως).Οπότε πρέπει να προσγειωθώ στην πραγματικότητα.Λατινικά λοιπόν.

Ε ρε τι σου κάνει η ΔΕΗ με τις διακοπές της....

Απαξιώνω ό,τι με απωθεί...

Γυρίζω την πλάτη μου στη μούχλα του Χειμώνα και τη σαπίλα,τραβάω για τον κόσμο που μ'έκλεισε έξω, που τον έκλεισα έξω. Βγάζω το κλειδί και ξεκλειδώνω. Τόσο απλό. Το είχα πάντα μέσα μου. Σκουριασμένο απ' την αχρησία, χαμένο μέσα σ' ένα σωρό από σκουπίδια, κάτω απ' την απληστία, τη φιλοδοξία, τη ματαιότητα. Ανασύρω το χρυσό κλειδί από το σωρό, το ξεπλένω και λάμπει, όπως πάντα το χρυσάφι.Κι ο κόσμος μου, γεμίζει φως...

Δική σου η ζωή....Κι όλα είναι εδώ κι όλα για πάντα και πιο μακριά σου είσαι μόνο εσύ.

Ποτέ μην παίρνεις έναν άνθρωπο δεδομένο..Κράτα τον κάθε άνθρωπο κοντά στην καρδιά σου, γιατί μπορεί να ξυπνήσεις μια μέρα και να συνειδητοποιήσεις ότι έχασες ένα διαμάντι καθώς ήσουν τόσο απασχολημένος κάνοντας συλλογή από πέτρες.....

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΣΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ...
http://www.youtube.com/watch?v=CnE5CbcA8nk

Φεύγεις και πας είσαι καράβι
μπροστά κοιτάς η θάλασσά σου...

"Ένα ταξίδι χιλίων μιλιών αρχίζει με ένα απλό βήμα"

...κάποτε είχε πει ο Λάο Τσε...

Έχει δίκιο όμως...Γιατί στην τελική όλα είναι στο μυαλό μας..Αν εμείς δεν πάρουμε απόφαση να πραγματοποιήσουμε κάτι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα τόσο στη δική μας ζωή όσο και κατ'επέκταση στην ζωή των άλλων...Ας αναλάβουμε δράση λοιπόν...
Ας ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας και μετά όλα θα έρθουν...
ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ..
Αυτή η μικρή κίνηση λοιπόν μπορεί να κάνει ΘΑΥΜΑΤΑ...Σκεφτείτε το..

Αυθεντικοί ή δήθεν??

Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι πλέον οι άνθρωποι,οι αυθεντικοί,έχουν μείνει ελάχιστοι.Πλέον οι άνθρωποι σκέφτονται μόνο για το πως θα περάσουν εκεινοι καλα,να βγαλουν χρηματα,να "φανε" τους συνανθρωπους τους...Οι αυθεντικοι ανθρωποι που θα σου πουν ενα τεραστιο ΜΠΡΑΒΟ, που θα βγαινει απο την καρδια τους και θα συνοδευεται με ενα τεραστιο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ-ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΛΑΣΤΟ,ΕΙΚΟΝΙΚΟ- χαμογελο εχουν εκκλειψει πλεον ή για είναι πολύ λίγοι.....Και αυτο με λειπει παρα πολύ γιατι οταν αυτο συμβαινει απο πολλους,τοτε δεν θα αργησει να μεταδοθει και στα νεα παιδια που υποτιθεται ειναι η πιο ενεργη γενια που μπορει να τα κανει ολα και να ξερει να ξεχωριζει το καλο απο το κακο...Τουλαχιστον ας ελπισουμε οτι στο μελλον οι δηθεν ανθρωποι δεν θα υπαρχουν πια...Και ολοι θα ζουμε χωρις να εκμεταλλευομαστε τους συνανθρωπους μας...ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ Και οχι ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ...