Υπάρχει και το blog,είπα στον εαυτό μου.

Το θέμα δεν είναι σε καμία περίπτωση το ότι ξέχασα ότι έχω κι εγώ τη γωνίτσα μου στον τεράστιο διαδικτυοχώρο απλά δεν ήξερα τι να πρωτογράψω. Συνέβησαν τόσα πολλά μέσα στους μήνες που πέρασαν,ευχάριστα και δυσάρεστα.. Δεν έχεις πάντα τη δύναμη και την δυνατότητα να γράφεις και να θέλεις να γράφεις.αυτό το θέλεις ίσως είναι το κλειδί.μπορώ αλλά θέλω; θέλω αλλα μπορώ; αυτό το θέλω και το μπορώ δε μπόρεσα ακόμη να τα ξεχωρίσω στο μυαλό μου.
θέλω,έχω ανάγκη για κάτι αλλά μπορώ; έχω τη ψυχική δύναμη; το αντέχει αυτό ο εαυτός μου;
δεν ξέρω.είμαστε πράγματι τόσο δειλοί εμείς οι άνθρωποι που δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε ότι μας σκοτώνει; που δεν θέλουμε να βρεθούμε αντιμέτωποι με αυτό που μας στεναχωρεί; και πάντα καταφεύγουμε στο "έλα μωρέ απλά δεν αντέχω"; δεν ξέρω.
δεν είμαι καλοβολεμένη στον εαυτό μου.δε με νοιάζει το εγώ.με νοιάζει αυτό που πιστεύω βαθιά μέσα μου.και δεν θέλω να το ξέρει κανείς γιατί απλά δε μπορώ να το εκφράσω με λόγια.απλά θέλω να νιώθω ήρεμη μέσα μου.και νομίζω την ισορροπία την έχω βρει.άσχετο που σκέψεις σκόρπιες ακόμη παλεύω να τις μαζέψω.
ούτε αναποφάσιστη είμαι.ξέρω.απλά δεν θέλω να το ξέρουν οι υπόλοιποι.είναι κακό;δεν ξέρω.
απλά είναι αυτό το θέλω και μπορώ που είπα λίγο πιο πριν. ξέρω τι θέλω αλλά δεν ξερω τι δυνατότητες και τι αντέχει ο χαρακτήρας μου.
αν και δεν είναι προκαθορισμένο.θα ήταν τραγικό άμα είχαμε παραδοθεί στο "εντάξει,ετσι είμαι,έτσι πορεύομαι".και όσες φορές παραδινόμαστε στη μοίρα πιστεύω πως είναι απλά φόβος.ο φόβος να αντιμετωπίσουμε τους άλλους αλλά κάτα βάση τον εαυτό μας..
αμπελοφιλοσοφίες.
ό,τι και να λέμε,ο πόνος είναι μεγάλος...και τίποτα δεν αλλάζει δυστυχώς.
όσο μεγαλώνω,τόσο πιο πολύ συμμερίζομαι αυτό που λένε..πρόσεξε τι θα πεις και τι θα κάνεις γιατί οι πράξεις και τα λόγια δε γυρίζουν πίσω ούτε αλλάζουν.
ούτε μια χρονομηχανή θα μας έσωζε.
και ξανα αμπελοφιλοσοφίες.
ενώ η ζωή είναι εδώ.κι εδώ κι εκεί και μέσα μας και γύρω μας και παντού.
κυνηγήσ'τε την.
πρέπει να την κυνηγήσουμε.να τη ζήσουμε εώς το τελευταίο μικρό ασήμαντο δευτερόλεπτό της.να ζούμε τα πάντα.από το πιο μικρό εώς το πιο μεγάλο πράγμα.
τα πάντα.
την εξέταση οδήγησης,ας πούμε.να σκεφτούμε ότι είναι κάτι που αγωνιστήκαμε,που περάσαμε ωραίες στιγμές και τώρα τσουπ είναι η τελευταία βόλτα που θα πάμε με το αμάξι του δασκάλου.είναι ωραίο συναίσθημα.είναι ωραίο ακόμη και το άγχος και ακόμη πιο ωραίο το τελευταίο μεγάλο μπράβο και τα χαμόγελα.γιατί όλα έρχονται.
τα πάντα να ζούμε.
την προσπάθεια,την απλή βαρετή μουντή κουραστική μέρα.
τη βροχερή μέρα και την καταιγίδα.γιατί θα βγει ο ήλιος κάποια στιγμή.
να χαμογελάμε.σε άκυρες στιγμές της ημέρας.
χωρίς λόγο.
απλά γιατί έτσι.
να λέμε σ'αγαπώ στα άτομα που δεν θέλουμε να χάσουμε.
να το λέμε.γιατί δεν είναι ποτέ αυτονόητο.
να μιλάμε δυνατά.
να γελάμε.
να ακούμε μουσική και να τραγουδάμε.
να ζούμε.


ναι.και την εξέταση οδήγησης.είναι μοναδική εμπειρία και δεν ξαναέρχεται.
απλά απόλαυσε το.
κι επειδή ξέρω ότι θα με βρίσεις, μην το κάνεις.
αυτά.

άλλος ένας χρόνος πίσω..

Τα πιο όμορφα και τα πιο αξέχαστα γενέθλια που θα μπορούσα να περάσω.Δεν θέλω να αδικήσω καμιά άλλη μέρα γενεθλίων μου απο το παρελθόν γιατί είναι σαν να αδικώ τους ανθρώπους που ήταν εκεί για να περάσουν μαζί μου την πιο ξεχωριστή ημέρα του χρόνου.Κάθε χρόνο τα περνούσαμε στο χωριό παρέα με συγγενείς,αγαπημένους ανθρώπους που δεν είναι πλέον κοντά μας..και την οικογένεια που ήταν πάντα ΕΔΩ για να μας στηρίζει.
Φέτος όμως...
είναι ωραίο να σου εύχονται πρώτα τα άτομα που αγαπάς και σ'αγαπούν πραγματικά.
ΕΣΥ <3
είναι ωραίο όταν συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν άτομα στη ζωή σου που πραγματικά ενδιαφέρονται να σε κάνουν χαρούμενη κι ευτυχισμένη <3
και είναι ωραίο που αυτά τα άτομα έχουν τον πιο όμορφο και ξεχωριστό τρόπο.
τι κι αν είναι μακριά σου; έχουν βρει τον καλύτερο τρόπο να τα νιώθεις συνέχεια δίπλα σου.
ΟΙ ΦΙΛΕΣ <3
εκεί φαίνονται ποιες σε αγαπάνε και σε νοιάζονται πραγματικά.είναι δίπλα σου στις στιγμές που τις χρειάζεσαι.χαίρονται όταν σε βλέπουν ευτυχισμένη και χαμογελάνε όταν δεν είσαι καλά για να σου φτιάξουν τη διάθεση.και κάπως έτσι μένουν οι παντοτινές φιλίες.τι κι αν μας χωρίζουν και μ'αυτες πολλά χιλιόμετρα..πάντα σκεφτόμαστε η μία την άλλη,πάντα νοιαζόμαστε η μία για την άλλη..
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ <3
όχι δεν είναι τρίτοι στη λίστα.αν δεν υπήρχαν εκείνοι,δεν θα υπήρχα κι εγώ και δεν θα ήμουν έτσι όπως είμαι.οπότε όλα ξεκινάνε από εκείνους.που ερωτεύτηκαν,αγαπήθηκαν και η αγάπη τους έφερε τους καρπούς της..και απο την πρώτη στιγμή ήταν και συνεχίζουν να είναι δίπλα μου ακατάπαυστα. αυτοί είναι οι γονείς μας <3

πραγματικά τα πιο όμορφα γενέθλια.
έγινα 19 χρονών με  τον πιο όμορφο τρόπο.
θα μου μείνουν αξέχαστα αυτά τα γενέθλια.
σας αγαπάω πολύ <3



 αν δεν ήσουν ΕΣΥ... <3
σε όλα τα γενέθλια μαζί <3
<3

έτσι είναι η ζωή..

Και κάπως έτσι γεννιέσαι,μεγαλώνεις,γνωρίζεις τη ζωή,ζεις.
αγαπάς και αγαπιέσαι,ερωτεύεσαι,τρέχεις,νιώθεις χαρούμενος,στενοχωριέσαι,κάνεις οικογένεια.μεγαλώνεις τα παιδιά σου,τα βοηθάς να σταθούν στα πόδια τους,τους δείχνεις την αγάπη σου.τα αφήνεις να ορθοποδίζουν.τρέχεις,τα κρατάς,τα συμβουλεύεις,χαίρεσαι με τις χαρές τους και λυπάσαι διπλά με τις λύπες τους.θέλεις πάντα το καλό τους.τα συμπαραστέκεσαι.τα φροντίζεις. και φτάνει μια μέρα που αυτά τα παιδιά που με τόσο κόπο μεγάλωσες πρέπει να φύγουν μακριά.να ανοίξουν τα φτερά τους.χωρίς να σημαίνει ότι τα πουλιά που φεύγουν μακριά ξεχνούν τις φωλιές τους...
κάνουν κι αυτά με τη σειρά τους τη δικιά τους οικογένεια,τη δικιά τους ζωή.φέρνουν στη ζωή τους δικούς τους καρπούς,τα παιδιά τους.κι εσύ στέκεσαι απ'έξω ως παππούς,ως γιαγιά και καμαρώνεις.τα αγαπάς λίγο περισσότερο απο τα παιδιά σου.τα φροντίζεις.τους κάνεις όλα τα χατήρια σε σημείο που τα ίδια σου τα παιδιά γυρίζουν και σου λένε:"μα εμάς δεν μας τα έκανες αυτά! όλα για τα εγγόνια σου,ε;" και ξεσπάει όλη η οικογένεια σε γέλια.και αυτές οι μικρές οικογενειακές στιγμές που όταν τις ζεις σου φαίνονται πραγματικά μικρές,είναι αυτές που σε συντροφεύουν σε όλη σου τη ζωή ως μια γλυκιά ανάμνηση.τότε που οι άνθρωποι που σε αγάπησαν και τους αγάπησες όσο οτιδήποτε άλλο έγιναν αστεράκια εκεί ψηλά.τότε που τους έχεις ακόμη στη ζωή σου αλλά δεν το ξέρεις.τότε που σε ακολουθάει παντού ένας φύλακας άγγελος.
αυτές οι στιγμές είναι αυτές που μένουν..
τα αστέρια στον ουρανό είναι δικά μας.είναι οι δικοί μας άνθρωποι.είναι αυτοί που αγαπούσαμε και τώρα τους αγαπάμε ακόμη πιο πολύ.και θα σβήσουν μόνο όταν εμείς κάνουμε πως δεν τα  βλέπουμε..
όσα δεν προλάβαμε να τους πούμε,τα αισθάνονται τώρα.και μας αγαπάνε πολυ.
να το θυμάσαι..
μας αγαπάνε...

ΥΣ. εδώ είμαι για σένα.για παντα. σ'αγαπαω.

*φτάνει που κλαίμε και που είμαστε ΜΑΖΙ*

είναι κάποιες στιγμές που δεν ξέρεις τι θέλεις.πραγματικά δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις.

αφήνεις τα "πρέπει",τα "δεν πρέπει",τα "ίσως",τα "μπορεί",τα "μην" στην άκρη και κυριεύεσαι

από άπειρα συναισθήματα. αγάπη το λένε το κυρίοτερο.

αυτή σε οδηγεί να κάνεις ή όχι πράγματα.αυτή σε αναγκάζει να πεις,να δειξεις. αυτη σε αναγκαζει να φερθεις καπως σε ορισμενες στιγμες και καπως αλλιως σε καποιες αλλες. αυτη σε κανει να θες να πεις αλλα,να εννοεις τελειως διαφορετικα πραγματα και οι πραξεις σου να μαρτυρουν το αντιθετο.

αυτη λεγεται πραγματικη αγαπη. ειναι στιγμες που σε προδιδει.που λεει δεν αντεχει.ειναι στιγμες που πιστευει οτι μπορει να αντεξει τα παντα. ΤΑ ΠΑΝΤΑ. μπορει και θελει και θα το κανει κι ας νομιζει οτι ειναι πολυ μικρη για να τα καταφερει.

η πραγματικη αγαπη πεφτει και σηκωνεται απο μονη της.ξερει τι θελει,ποτε το θελει και γιατι κανει οτι κανει. ξερει τι λεει και τι πραττει.δεν φοβαται μην παρεξηγηθει γιατι ξερει οτι στο τελος θα νικησει.

ειναι νικητης παντα αυτος που αγαπαει πραγματικα.

η πραγματικη αγαπη ονειρευεται,πιστευει,ελπιζει,ευχεται.

η αληθινη αγαπη αντεχει στο χρονο,κανει υπομονη.ζει το παρον,στηριζεται στο παρελθον και κοιταει αισιοδοξα το μελλον.αυτο το μελλον που ομορφοτερο το κανει ενα "ΜΑΖΙ".Κι αυτο το ΜΑΖΙ δεν θελει να τα παρατησει ΠΟΤΕ.θελει για ΠΑΝΤΑ να προσπαθει και να ονειρευεται. θελει;δεν ειναι απλα θεληση.ειναι κατι βαθυτερο.ανεξηγητα ομορφα.κατι παραξενο.κατι απο καρδιας.κατι..ουτε κι εγω ξερω τι ειναι.

η ειλικρινης αγαπη υπομενει τα παντα.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

γιατι μονο ΜΑΖΙ μπορουμε να τα κανουμε ολα ομορφα.

μονο ΜΑΖΙ θα πεφτουμε και θα σηκωνομαστε.

ΜΑΖΙ θα περναμε ολα τα εμποδια.

ΜΑΖΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΠΑΩ,ΜΆΚΟΥΣ;

'Η ΚΑΝΕΙΣ 'Η ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ;

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ.

Α*Γ*Α*Π*Η* *Γ+Π*

ώρες ώρες νιώθω τόσο γεμάτη από συναισθήματα που το μόνο που μπορώ να κάνω τουλάχιστον στην παρούσα φάση είναι να πάρω σκόρπια χαρτάκια,δεξιά αριστερά,που έρχονται και ενώνονται σε κάτι μεγάλυτερο,και να τα γεμίζω με λέξεις. άλλες απλές, άλλες μικρές, άλλες μεγάλες, άλλες με μεγάλα καλοσχηματισμένα γράμματα, άλλες όχι και τόσο. καρδιές σκόρπιες. γράμματα περίεργα που χορεύουν στο ρυθμό που προστάζουν οι χτύποι της καρδιάς, συναισθήματα πλημμυρίζουν το μυαλό,τα μάτια,τα χέρια. το μυαλό δημιουργεί εικόνες, κι επειδή είναι υπερβολικά πολύ μικρό για να τις χωρέσει όλες γεμίζει τα μάτια με δάκρυα ευτυχίας,αγάπης,χαράς και μιας γλυκόξινης γεύσης,με συναισθήματα που συνοστίζονται και που θέλουν να βγουν..τα χέρια είναι ο μοναδικός σύμμαχος...τα χέρια και το στόμα.. μια καλή κουβέντα,ένα τηλεφώνημα,ένα τραγούδι,ένα "Σ'ΑΓΑΠΩ" σε στιγμές που δεν το περιμένεις, ένα παραμικρό που μπορεί να σε ενθουσιάσει και να σε κάνει να αισθανθείς πόοοοσο μικρός είσαι μπροστά σ'όλο αυτό το θαύμα που σου συμβαίνει.γιατί ναι,κι όμως.για μένα κι αυτό θεωρείται θαύμα και τύχη. ένα όμορφο όνειρο που θέλω να κρατήσει για ΠΑΝΤΑ.

κι ας μην είμαι ικανή πάντα να δείχνω την αγάπη μου.να θυμάσαι πως ότι δεν φαίνεται δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.και πως ότι δεν ακούγεται δε σημαίνει πως δε λέγεται κιόλας. η σιωπή,μια βαθιά ανάσα,ένας χτύπος της καρδιάς,ένα ψιθυριστό "Σ'ΑΓΑΠΩ", μια λέξη που κρύβει τόσα πράγματα από πίσω,ακόμη κι ένα βλέμμα,μια ματιά... που προσπαθεί να πει "δεν θέλω να σε χάσω ΠΟΤΕ"..διστάζει..χάνεται..δεν αντέχει..να τη ξανά..θέλει να στο πει..να το φωνάξει δυνατάαα..να ακουστεί ΠΑΝΤΟΥ..σε όλα τα πέρατα της γης..της σελήνης..του ουρανού..του ήλιου..των άστρων..του φεγγαριού..της θάλασσας..

είναι το συναίσθημα της αγάπης που προσπαθεί να πει ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.αλλα δεν είναι αρκετό.ούτε αυτή είναι αρκετή όταν νιώθεις τόοσα πράγματα. η αγάπη δεν έχει όρια.δεν κλείνεται σε "πρεπει".η ΑΓΑΠΗ είναι μόνο "ΘΕΛΩ" και αφού θέλω,"ΜΠΟΡΩ"...
ο μα τι βλακείες λέω; η αγάπη είναι ουσιαστικό πληθυντικού αριθμού.είναι "ΕΜΕΙΣ" κι όχι "ΕΓΩ"..είναι η αγάπη που κάνει την χαρά και την θέληση διπλή και κόβει την στενοχώρια σε δύο κομμάτια..την στέλνει χιλιόμετρα μακριά...και κάνει την σκέψη να μοιράζεται..ναι,αυτό είναι αληθινή αγάπη..να μπορείς και να ΘΕΛΕΙΣ να μοιράζεσαι πράγματα,σκέψεις,συναισθήματα..ναι αυτό είναι ΑΓΑΠΗ..να κοιτάς τον άλλο στα μάτια και να νιώθεις την καρδιά του να χτυπάει δυνατά και να χορεύει μαζί με τη δικιά σου..να νιώθεις ότι είναι ο προορισμός της ζωής σου..τι κι αν ακόμη δεν πρόλαβες να κλείσεις την πρώτη εικοσαετία της ζωής σου...να νιώθεις ότι ΄χεις βρει το άλλο σου μισό..να νιώθεις την αληθινή αγάπη..ναι,όσο παράλογο κι αν ακούγεται,αυτό είναι ΑΓΑΠΗ...

κι εγώ Σ'ΑΓΑΠΑΩ.και θα συνεχίσω να το κάνω.με τον τρόπο μου πάντα.
είσαι αυτό που ονειρευόμουν και δεν πρόκειται να σ'αφήσω να φύγεις ΠΟΤΕ και για κανέναν λόγο...
και το Σ'ΑΓΑΠΑΩ είναι τόοοσο τέλειο όταν το λες και το εννοείς.και το λεεεεες με τόοση ειλικρίνια κι όχι με τόση ευκολία όσο μπορεί να φαίνεται..αλλά δεν με νοιάζει τι φαίνεται και τι όχι.με νοιάζει τι ισχύει στην πραγματικότητα..με νοιάζεις ΕΣΥ.με νοιάζει που είμαι μαζί σου.με νοιάζει το ΕΜΕΙΣ,τα όνειρα,οι υποσχέσεις,το "ΠΑΝΤΑ",το "ΠΟΤΕ"..με νοιάζει το "ΜΑΖΙ"..,το "ΤΩΡΑ",το "ΠΡΙΝ" και το "ΜΕΤΑ"..

με νοίαζει που μπήκες στη ζωή μου με το έτσι θέλω και τα έκανες όλα άνω-κάτω.όμορφα άνω-κάτω όμως.μου υπενθύμισες οτι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ που ξέρουν να νιώθουν και να ΑΓΑΠΟΥΝ..μου έμαθες ότι ένα χαμόγελο είναι ότι καλύτερο μπορείς να προσφέρεις..
να προσφέρεις γιατί το θέλεις και το νιώθεις..

και κάθε μέρα μαθαίνω ολοένα και καινούρια όμορφα πράγματα κοντά σου.κι αυτό δεν θέλω να σταματήσει ποτέ.Π Ο Τ Ε. μ'ακούς; ΠΟΤΕ.
τι κι αν περάσουν οι μέρες,οι μήνες,τα χρόνια; θέλω να είσαι πάνταΕΚΕΙ για μένα κι εγω ΕΔΩ για σένα. το συναίσθημα να γίνεται όλο και πιο έντονο και οι καρδιές να χτυπάνε συνεχώς με τον ίδιο ρυθμό,τα βήματα μας να συγχρονίζονται,τα βλέμματα μας να ενώνονται στον ουρανό και τα πυροτεχνήματα να κάνουν πάρτυ..

Σ'ΑΓΑΠΑΩ τόοοοοοοσο πολύ που ακόμη και οι ίδιες οι λέξεις μοιάζουν τόοοσο μικρές.

*μια ζωή ΜΑΖΙ*
γιατί;
γιατί είσαι ΕΣΥ κι ΕΓΩ
γιατί Σ'ΑΓΑΠΩ
γιατί Μ'ΑΓΑΠΑΣ
γιατί κάνουμε όνειρα ΜΑΖΙ
γιατί μπορούμε να νιώθουμε έντονα
γιατί μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε όλα
γιατί λέμε μεγάλες κουβέντες που τις εννοούμε
γιατί είσαι ο προορισμός μου,το λιμάνι μου,το καταφύγιο μου...

ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΠΟΛΥ.

Μιλά ψιθυριστά,αν μου μιλάς για αγάπη.

είναι κάποια τραγούδια σ'αυτή τη ζωή που σε ενώνουν με το άλλο σου μισό.που σε κάνουν κάθε φορά που τα ακούς να τον σκέφτεσαι και να χτυπάει η καρδιά σου τόοοοσο δυνατά,που αν μπορούσε να βγει και να πάει να τον συναντήσει,θα το έκανε.αυτό είναι το τραγούδι ΜΑΣ.
και να ξέρεις ότι και αύριο,όπως και χθες θα είμαι εκεί. και για πάντα αν χρειαστεί, θα είμαι εκεί.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο σ'αυτή τη ζωή τελικά.Άνθρωποι έρχονται,φεύγουν στη ζωή μας κι εμείς εκεί,περιμένουμε τον κατάλληλο άνθρωπο που θα εμπιστευτούμε.
Οι άνθρωποι μοιάζουμε με καράβια..ταξιδεύουμε,ψάχνουμε το λιμάνι που θα αράξουμε κι όταν φτάσουμε απλά απολαμβάνουμε...
Το "σ'αγαπώ" είναι υπερβολικά τεράστια λέξη και κανονικά έπρεπε να γράφονται όλα τα γράμματα με κεφαλαία ή μάλλον καλύτερα δεν θα έπρεπε καν να γράφεται. Ένα χαρτί δε μπορεί να αποτυπώσει όοοολα αυτα τα συναισθήματα που σε πνίγουν από χαρά και που κάνουν τη καρδιά σου να χορεύει τόσο έντονα,τόσο τρελά..

Το "ευχαριστώ" φαντάζει τόοοοσο μικρό κάτι τέτοιες στιγμές..
Παρ΄όλα αυτά θα το πω.

Σ ευχαριστώ που μου θύμισες ότι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ εκεί έξω που ξέρουν τι θα πει αγάπη και σεβασμός,που ξέρουν τι θα πει ειλικρίνια,που ξέρουν τι θέλουν και τι ψάχνουν.

Σ'ευχαριστώ για το χαμόγελο σου,που ήρθε τόσο ξαφνικά και μου άλλαξε τη ζωή.

ΕΣΥ και μόνο ΕΣΥ.


ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΠΑΩ,Μ'ΑΚΟΥΣ?
Η ΚΑΝΕΙΣ Η ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ,Μ'ΑΚΟΥΣ?

Για σένα...

Η αγάπη απονέμεται πάντα σαν δώρο, ελεύθερα, πρόθυμα, απροσδόκητα.

Προσφέρεται ακόμα και όταν οι άλλοι δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν.

Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε…

Δίνεις και παίρνεις,είπαμε, ε; αυτή είναι η αγορά της αγάπης ένα συνεχές πάρε δώσε.

Πολλές είναι οι φορές που δίνεις και περιμένεις ανταπόκριση.Αυτή όμως δεν έρχεται σχεδον ποτέ; και τοτε; τοτε τι; παυεις να δινεις;πληγωνεσαι; τα παρατας; γκρεμιζεις τα συναισθηματα σου; ισοπεδωνεις τα παντα επειδη υπηρξε μια κακη στιγμη; κι αν δεν ήταν μονο μια ατυχη στιγμη; αλλα πολλες; ισως απλα δεν εχουμε ζυγισει εμεις τα πραγματα σωστα

ισως εμεις να μην εχουμε αποφασισει ακομη τι θελουμε και απο ποιον.Ισως απλα να μην ξερουμε τι θα πει αγαπη।ισως να μην ξερουμε τι θελουμε απο τον ίδιο μας τον εαυτο.ΙΣΩΣ;μα γιατι να αμφιβαλλουμε για την αγαπη; Μα γιατι να μην ειμαστε σιγουροι ουτε γι αυτο;

ΑΓΑΠΗ λοιπον, μια λεξη τοοοσο μικρη αλλα με τοοοοσο μεγαλο νοημα.Αγαπη προς την οικογενεια μας,τους φιλους μας,το περιβαλλον μας,στον εαυτο μας αγαπη σε εναν αγνωστο

Ειπαμε δινεις και παιρνεις κι αυτο δεν αλλαζε.Κι αν δινεις και δεν παιρνεις; τοτε δεν φταις εσυφταιει καποιος μου δεν εχει να μαθει να εκτιμαει.μην σταματησεις να δινεις επειδη δεν θα παιρνεις δεν σημαινει οτι θα εισαι και ο χαμενος।Θα ανταμειφθεις με καποιο τροπο,καποια αλλη στιγμη ισως κι απο καποιον αλλο άγνωστο,καπου.

Ο μεγάλος χαμένος στη ζωη θα είναι αυτος που ποτε δεν θα δωσει ή δεν θα παρει τιποτα ποτε κι απο κανεναν.δεν θα νιωσει ποτε γεματος κι ας νομιζει πως ειναι ο πιο ευτυχισμενος ανθρωπος του κοσμου.

Γι αυτο σημασια εχει να δινεις και να εισαι απο αυτους που μπορουν και θελουν να δινουν. αυτο να επιδιωκεις στη ζωη σου...να μπορεις και να θελεις...

Ν'αγαπας και ν'αγαπιεσαι...

ΥΣ।κι επειδη ξερω οτι εσυ,ο Π,με διαβάζεις.απλα σε ευχαριστω.

Mοναξιά μου όλα,μοναξιά μου τίποτα..

http://www.youtube.com/watch?v=U6gSyDAr8ek
γιατί πιο κατάλληλο τραγούδι από αυτό σε κάτι τέτοιες ώρες,δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

στίς ίδιες τάξεις,στα ίδια θρανία.-

Αναρωτιέμαι τι τίτλο να βάλω σ'αυτό το κειμενάκι που έχω σκοπό να γράψω.ή τέλος πάντων να εκφράσω,να βγάλω από μέσα μου.

περίεργα αλλάζει η ζωή μας και γρήγορα.πολύ γρήγορα κυλάει ο χρόνος.σαν τώρα θυμάμαι την 17η Αυγούστου 2010 που ξεκίνησε ο αγώνας μας για τις Πανελληνίες,σα σήμερα θυμάμαι την προετοιμασία μας για την περίφημη και μοναδική εκδρομή μας στη Βαρκελώνη,την αγωνία για τις Πανελληνίες που εμπεριείχε και λίγο "άντε να τελειώνουμε",σα σήμερα θυμάμαι την τελευταία μέρα των πανελληνίων..δευτέρα ήταν θυμάμαι..και μετά καλοκαίρι,διακοπές κι ενώ πίστευα πως όλα κυλούσαν όπως κάθε χρόνο...έφτασε η μέρα των αποτελεσμάτων και να οι συγκινήσεις,οι χαρές,η ανταμοιβή και να τα συγχαρίκια και να οι ερωτήσεις "που περνάς;" και να οι κουβέντες για άλλες πόλεις,νέα σπίτια και νέες ζωές..

η αλήθεια είναι πως τότε δεν είχαμε συνειδητοποιήσει λίγο πολύ όλοι μας τι ακριβώς συνέβη στη ζωή μας μέσα σε ένα χρόνο ή καλύτερα μέσα σε λίγους μήνες..

Περίεργη φάση.όλα αρχίζουν κι όλα τελειώνουν εδώ.αυτό είναι.

Βασικά,εμείς οι άνθρωποι το έχουμε από την φύση μας το να μας αρέσει η πρόκληση..να μας αρέσει το ξένο κι ας μας τρομάζει.δεν είναι κακό να φοβόμαστε πράγματα.κακό είναι να μην προσπαθούμε να ξεπερνάμε τους φόβους μας.τότε και μόνο τότε λεγόμαστε δειλοί...

τέλος πάντων..σημασία έχει ότι κάτι σε κρατάει πίσω.κάτι από το οτιδήποτε μικρό ασήμαντο πραγματάκι έως τα άτομα που σε στήριξαν και που συνεχίζουν να σε στηρίζουν..είναι από τη φυσή μας να είμαστε κι αδύναμοι για να δεχτούμε ορισμένες αλλαγές στη ζωή μας.αλλά τους ανθρώπους δε μας φοβάμαι καθόλου.αδιαμφισβήτητα, ανεξαρτησία και η απομάκρυνση από το σπίτι πλέον αποτελεί γεγονός.

νέα ζωή γαρ...φοιτητική ζωή.κάθε αρχή και δύσκολη αλλά είπαμε άνθρωποι είμαστε,αντέχουμε..

σημασία έχει να μην ξεχάσουμε από που ξεκινήσαμε,να μην ξεχνάμε τους φίλους μας και μιλώ για τους αληθινούς φίλους μας,να μην ξεχνάμε τους ανθρώπους μας στήριξαν ο καθένας με το δικό του τρόπο και από τη δική του θέση.και πάνω από όλα να μην τολμήσουμε να ξεχάσουμε και να χάσουμε τον εαυτό μας,τον πραγματικό μας εαυτό.γιατί το να είσαι αυθεντικός στις μέρες μας είναι ακόμη σημαντικότερο..

τέλος πάντων.

κι ας μένουν μόνο κάποιες φωτογραφίες να μας θυμίζουν την όμορφη χρονιά που πέρασε,την τελευταία μας χρονιά στα σχολικά θρανία-τουλάχιστον ως μαθητές γιατί ποτέ να μην είμαστε σίγουροι για αυτό που μας επιφυλάσσει η ζωή αργότερα..-..

Κι ας είχε τρέξιμο,κούραση,γκρίνια,άγχος...ήταν απλά η πιο τέλεια χρονιά..

5ήμερη,διαγωνίσματα,γκρίνια,πρωινά ξυπνήματα,τρέξιμο,άπειρες ώρες κάνοντας τον παπαγάλο,φωτογραφίες,πειράγματα,άπειρες ώρες γενικής παιδείας γεμάτες βαρεμάρα μιλώντας με τον διπλανό,τον παραδιπλανό,τον απέναντι κ.ο.κ

μου λείπουν αυτές οι στιγμές.το μόνο που έμεινε να μας τις θυμίζει είναι τα συναισθήματα μας κάθε φορά που μιλάμε ή σκεφτόμαστε γι αυτές...τα συναισθήματα τόσα πολλά που δεν χωράνε μέσα μου και γίνονται δάκρυα..δάκρυα νοσταλγίας,δάκρυα χαρμολύπης..δεν μπορώ να το προσδιορίσω..είναι πάνω από τις δυνάμεις μου.

τέλος πάντων,έστω κι ας είναι έτσι η πραγματικότητα.γίναμε σκορποχώρι..τουλάχιστον ας μην χαθούμε..τουλάχιστον αυτό.ας μην ξεχάσουμε τίποτα από όσα μας έδεναν κι ελπίζω να μας δένουν ακόμα..έστω κι αν βρισκόμαστε χιλιόμετρα μακριά..ότι αξίζει,ας σωθεί..

Τα μαθητικά τα χρόνια...ΔΕΝ ΤΑ ΑΛΛΑΖΩ..με τίποτα..

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011.

Είμαστε σχεδόν απόφοιτοι.Περίεργα συναισθήματα μου βγάζει αυτή η μέρα.Και πρωτόγνωρα μαζί.Μου έλεγαν οτι το σχολείο θα μου λείψει.Δεν τους πίστευα.Κι όμως..

Είναι κάτι πολύ περίεργο και μου θυμίζει πάρα πολύ τη στιγμή που φεύγαμε από το κέντρο της Βαρκελώνης και κατευθυνόμασταν στο αεροδρόμιο.

Από τη μια αισθάνεσαι την ανάγκη να κλάψεις κι από την άλλη χαίρεσαι για όλα όσα πέρασες και για όλα όσα σε περιμένουν.

Αφήνεις πίσω σου τόσα χρόνια,τόσες στιγμές και προχωράς...

Κι ενώ τόσα χρόνια έβλεπες τα ίδια πρόσωπα..τώρα πλέον αποτελούν παρελθόν μαζί με τόσες αναμνήσεις..

Περίεργα πράγματα,τα οποία δεν είμαι σε θέση να τα περιγράψω.

και θυμάμαι αυτό το στίχο του μέγιστου νιόνιου:

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει

τη δική σου μελαγχολία

κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις

με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.

Τουλάχιστον θέλω να ελπίζω πως ότι αξίζει θα σωθεί.

Σ'αγαπάω...Μ'ακούς;;;;

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα



Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια

Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη

Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

Μεσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές

Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε



Ακουστά σ' έχουν τα κύματα

Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς

Πώς λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε"

Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά



Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει



Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο

Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική

Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα

Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή



Που πια δεν έχω τίποτα άλλο

Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα

Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου

Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο

Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου



Να μιλώ για σένα και για μένα.



IV



Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς

Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς

Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς

Μαχαίρι

Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς

Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς

Είμ' εγώ, μ' ακούς

Σ' αγαπώ, μ' ακούς

Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ

Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς

Πού μ' αφήνεις, πού πας και ποιός, μ' ακούς



Σου κρατάει το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς



Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες

Θα 'ρθει μια μέρα, μ' ακούς

Να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι

Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς

Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς

Των ανθρώπων

Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει



Στα νερά ένα-ένα, μ' ακούς

Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς

Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς

Όπου κάποτε οι φιγούρες

Των Αγίων

Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς

Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς

Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω

Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς

Ή κανείς ή κι οι δυό μαζί, μ' ακούς



Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς

Της αγάπης

Μιά για πάντα το κόψαμε

Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς

Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς

Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας

Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς



Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς



Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς

Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς

Μες στη μέση της θάλασσας

Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς

Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου, άκου

Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει - ακούς;

Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει - ακούς;

Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς

Σ' ΑΓΑΠΩ, Σ' ΑΓΑΠΩ, Μ' ΑΚΟΥΣ.

Είναι αυτό που σε γεμίζει...

Ομολογουμένως δε γράφω συχνά αλλά όποτε το έχω ανάγκη.και τώρα νομίζω πως επιβάλλεται!

Εκδρομές στο λύκειο.Η καλύτερη φάση στη ζωή ενός ανθρώπου.Δένεσαι,βλέπεις,ακούς,μιλάς,αγαπάς,διασκεδάζεις,προβληματίζεσαι,ΖΕΙΣ.

Γιατί το σχολείο δεν είναι απλά το κτήριο με τους νοσοκομειακούς κάτασπρους τοίχους.είναι κάτι παραπάνω.Είναι η ζωή μας επί 12 χρόνια,είναι το δεύτερο σπίτι μας,οι φίλοι μας,οι δάσκαλοι μας.τα πάντα είναι ΕΚΕΙ....

Πάντα αυτή η τελευταία χρονιά μου προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα,θετικά,αρνητικά,χαρούμενα,μελαγχολικά...

ΦΕΥΓΟΥΜΕ.πλέον δεν θα είναι η ζωή μας η ίδια.θα μας λείψει όσο κι αν γκρινιάζουμε..το ξέρουμε καταβάθος ότι είναι δύσκολο.το ζήτημα είναι να το παραδεχτείς.

ας χαρούμε τουλάχιστον αυτές τις όμορφες,αξέχαστες,υπέροχες,μοναδικές,τελευταίες στιγμές στο σχολείο κοντά σε ανθρώπους που ομολογουμένως τους έχουμε ανάγκη..τους φίλους μας...

Το αληθινό και δυνατό συναίσθημα ΔΕΝ περιμένει...το Βαλεντίνο!

Του Αγίου Βαλεντίνου και βλακείες.

Δε μπορώ να καταλάβω το λόγο για τον οποίο έχει χαρακτηριστεί η 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα των ερωτευμένων. Υποτίθεται πως όταν είσαι ερωτευμένος είσαι ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!και το εκφράζεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!

Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις κάποια μέρα μέσα στο χειμώνα για να εκφράσεις τα συναισθήματα σου.Δηλαδή ΕΛΕΟΣ.

Αλλά θα μου πείτε..και πότε θα πλουτίσουν τα ζαχαροπλαστεία,τα ανθοπωλεία και όλα τα σε ...πωλεία!!!

μπαλόνια,καρδούλες και άλλες τέτοιες ΣΑΧΛΕΣ!

Ή είσαι ερωτευμένος και αγαπάς κάτι για πάντα ή δεν το αγαπάς!είναι τόσο απλό στην τελική!

Πιστεύω στον έρωτα αλλά όχι στις βλακείες για να πλουτίσει ο οποιοσδήποτε από ανόητα παιδαρούδια που θα τρέξουν να αγοράσουν λουλούδια,σοκολάτες και άλλες τέτοιες βλακειούλες για την κοπέλα ή το αγόρι τους...

Κατά τη γνώμη μου,όλα είναι στο χέρι μας.

Το μόνο σίγουρο....

Αγαπάμε κάτι και το δείχνουμε καθημερινά με τον τρόπο μας...

Τα διαμάντια λάμπουν από μακριά...

http://www.youtube.com/watch?v=v6zFzzNRECg&feature=player_embedded#at=10

Τραγούδι με νόημα..ίσως δεν το μάθουμε ποτέ αν και θα πρεπε....δεν συμφέρει κάποιους βλέπετε...

κρίμα.-

Καλώς να ορίσει το 2011...

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

εντάξει το παραδέχομαι είμαι λίγο μεγάλη να σου στείλω γράμμα αλλά από τη στιγμή που πιστεύω ότι υπάρχεις(γιατί όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας),θα το κάνω,έστω και καθυστερημένα.

Λοιπόν,είμαστε μόλις λίγες ώρες πριν την υποδοχή του νέου έτους.περίεργα συναισθήματα μου βγάζει αυτή η μέρα(κάθε χρόνο αλλά φέτος κάτι παραπάνω)...Από τη μία χαίρομαι που θα δεχτούμε μία νέα χρονιά με νέους στόχους,με νέες ελπίδες...αλλά από την άλλη νοσταλγώ τις στιγμές που αφήνουμε πίσω μας.γιατί τίποτα δεν είναι η ζωή παρά μόνο ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ...

Εύχομαι το 2011 να φέρει ΥΓΕΙΑ,ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ σε όλους τους ανθρώπους.

Επίσης,να είναι μια χρονιά η οποία θέλω,Άγιε,να μη μας στερήσει τίποτα και κανέναν,πάνω από όλα το δεύτερο...

Άγιε,κάνε το θαύμα σου σε παρακαλώ και κάνε τους ανθρώπους ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ,γιατί πλέον έχουν μείνει ελάχιστοι.Θέλω όλοι οι άνθρωποι να είναι χαμογελαστοί αλλά τα χαμόγελα που θα στολίζουν τα πρόσωπά τους να είναι αληθινά κι όχι πλαστά,οι κουβέντες που θα ξεστομίζουν,να είναι βγαλμένες από την ψυχή τους..να χαίρονται με τη χαρά σου και να λυπούνται με τη λύπη σου...Με τέτοιους ανθρώπους θα φτιάξουμε τον καλύτερο κόσμο,στον οποίο ο καθένας θα θέλει να ζει αιώνια..

Άγιε μου,ελπίζω να μη σε κούρασα κι ευχαριστώ πολύ.....

Ελπίζω,εύχομαι,επιμένω...

Ελπίζω σε μια καλύτερη χρονιά απο την προηγούμενη.

Εύχομαι πολλές χαρές,ευτυχίες κι επιτυχίες.

Επιμένω στο όνειρο..

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2011!

Γιατί ακόμη υπάρχουν άνθρωποι...

Σήμερα όμορφη μέρα με περίεργα συναισθήματα.

Είπαμε τα κάλαντα για φιλανθρωπικό σκοπό κι ήταν τόοοσο όμορφα.πιο τέλεια κάλαντα δεν έχω πει ποτέ ξανά στη ζωή μου.ήταν απίστευτα και μαγικά γιατί πιο απίστευτος και μαγικός ήταν ο ίδιος ο σκοπός.Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σ αυτόν με περισσότερες λεπτομέρειες αλλά εγώ γέμισα άπειρα πολύ με πολύ τέλεια συναισθήματα όπου δεν άντεξα.λύγισα και έκλαψα.Δεν ήταν σωστό-δεν λυπήθηκα κανέναν-ειλικρινά-δεν πρέπει άλλωστε να λυπόμαστε ανθρώπους.ΌΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ.ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ.

Απλά για ένα πράγμα συγκινήθηκα και στενοχωρήθηκα.Γιατί ενώ έχουμε την υγεία μας και έιμαστε μια χαρά κοντά στους αγαπημένους μας ανθρώπους όλη τη μέρα,όλη τη νύχτα...εμείς συνεχίζουμε να μην τους δίνουμε σημασία.Γιατί??μα γιατί δεν ξέρουμε τι περνάνε άλλοι άνρωποι γύρω μας,γιατί είμαστε κλεισμένοι στο καβούκι μας,γιατί είμαστε αναίσθητη-μας κάνανε.

Ένα πράγμα έμαθα σήμερα ΝΑ ΜΗ ΛΕΩ ΠΟΤΕ :"Αστο βρε αδερφε για αύριο"Θα το κάνω τώρα.Επίσης έμαθα να μη γκρινιάζω για ανούσια πράγματα.Να μη λεω:"όχι άλλο διάβασμα,κουράστηκα"γιατί πολλοί εκεί έξω παρακαλάνε να έχουνε ένα βιβλίο να διαβάσουν,μια δυνατότητα να πάνε σχολείο.

Μία φράση μου έμεινε σήμερα,την οποία είπε ένας μικρός τυπάς :"Σήμερα πάω σπίτι μου εγώ"

Μπερδεμένα πράγματα...

Κάθομαι τώρα εγώ και σκέφτομαι για πιο πράγμα θέλω να γράψω σήμερα,τι σωψυχα εχω να κάνω γνωστά.Αρχικά σκέφτηκα να γράψω για τα επεισόδια για τα οποία προκλήθηκαν σήμερα στην πρωτεύουσα εν όψει της μεγάλης πανελλαδικης απεργίας...Και τα οποία μάλιστα δε μεταδόθηκαν από κανένα τηλεοπτικό σταθμό γιατί και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι απεργούσαν-το πόσοι όμως ήξεραν το λόγο,ένας Θεός ξέρει,τέλος πάντων δεν κατηγορώ ούτε κρίνω κανέναν.- Αναρωτιέμαι λοιπόν τώρα και λέω εγώ-με τις λίγες γνώσεις μου επί αυτού του θέματος-ότι ίσως η απεργία θα έληγε για τους δημοσιογράφους εάν υπήρχαν θύματα..εάν είχαμε θρηνήσει άτομα,όπως μάλιστα συνέβη κι άλλες φορές παλιότερα...Κρίμα.-

Άλλωστε,ποιος ΜΕΓΑΛΟΣ σήμερα αντιλήφθηκε το χάος που επικρατούσε στις πόλεις.ποιος κατάλαβε οτι έλειπαν τα ΜΜΜ για να μεταφέρουν τους ανθρώπους στις δουλειές τους.ΚΑΝΕΙΣ κι είναι βέβαιο.όλα για το λαό γίνονται,τον απλό λαό...αυτόν που μια ζωή υποφέρει τα πάνδεινα.τελος παντων.μαυρισε και πάλι η ψυχή.

το δεύτερο θέμα στο οποίο ήθελα να αναφερθώ είναι ο όμορφος ουρανός...αυτός ο ουρανός ο οποίος είναι κάθε μέρα εκεί ψηλά..και εμείς πάντα τον αγνοούμε...τα αστέρια,το φεγγάρι,τα σύννεφα,τα χρώματα...απλά μα και τόσο όμορφα πράγματα που προσθέτουν το αλάτι στη ζωή μας και την κάνουν πιο όμορφη...

βασικά αυτά ήθελα να πω.ήδη νιώθω καλύτερα.

καλό βράδυ.α!και ρίξτε μια ματιά στον ουρανό..δεν ξέρουμε αν θα είναι αύριο ΕΚΕΙ..ενώ σήμερα ειναι...

Strange things happen....

Θα ξεκινήσω με ένα βεβιασμένο-ίσως,κατά πολλούς συμπέρασμα-.Δεν ζούμε.το ξέρετε και το ξέρουμε όλοι μας καλά.Αυτό που δεν ξέρουμε να κάνουμε καλά είναι το να αλλάξουμε τη ζωή μας κάνοντας την καλύτερη.Έχουμε επαναπαυτεί στη ρουτίνα,στο "εύκολο και στο έτοιμο",σ'αυτό που μας έχει δοθεί από τους προηγούμενους,στο ψεύτικο.Φοβόμαστε πως αν κοιτάξουμε παραπέρα και γνωρίσουμε το αληθινό θα τυφλωθούμε.Και πράγματι εκεί φαίνεται το πόσο έχουμε χάσει έστω και το παραμικρό ίχνος ανθρωπιάς.-

Κρίμα γιατί,καθόμαστε και δημιουργούμε προβλήματα εκ του μη όντος και σπαταλάμε τη ζωή μας,τις ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ αυτές ΣΤΙΓΜΕΣ μας(γιατί στην τελική όλα είναι στιγμές,μόνο στιγμές) και ασχολούμαστε με ανούσια πράγματα,με μικροπρέπειες..γιατί τόσο μας κόβει..γιατί δεν ξέρουμε..
Και τσουπ,ξυπνάμε μια μέρα,συνειδητοποιούμε πως έχουμε γεράσει και το χειρότερο από όλα ότι ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ...τίποτα...και αυτό το τίποτα πονάει αλλά είναι αργά...

Ας το συνειδητοποιήσουμε γρήγορα ότι η ζωή τρέχει και εμείς ασχολούμαστε με οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτή.-Είναι τόσο άσχημο...


ίσως όταν τα πράγματα λέγονται ωμά και όχι συγκαλλυμένα,τότε ΙΣΩΣ,κάνουμε την επίθεσή μας..ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...ξυπνήσουμε από την πλήρη άγνοια,από την πλήρη αδράνεια...

Γράφοντας αυτό το κείμενο μου ήρθαν στο μυαλό οι εξής στίχοι:Η ζωή περνά και χάνεται και η στιγμή ποτέ δεν πιάνεται...

Είχα καιρό να γράψω και μου έλειψε αρκετά αυτό το ξέσπασμα σε ένα άψυχο blog,στο οποιο καθε φορα που γραφω παιρνω απιστευτη δυναμη..Ασύλληπτα απίστευτη όμως...
Επηρρεασμένη από την "πολιτεία"του Πλάτωνα και από πολλές διάφορετικες μπερδεμένες σκεψεις,εκλεψα λίγο χρόνο απο τον πολύτιμο,καθότι ειναι και κατι πανελληνιες(αλλη φορα θα τα πω και γι αυτο...) στη μέση,και ξέσπασα....

Τι σου κάνει μια διακοπή της ΔΕΗ όμως...

Τι ωραία που θα ήταν να κοβόταν κάθε μέρα το ρεύμα...

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να είναι λογικό να κάθεσαι σε ένα μισοσκότεινο δωμάτειο-όχι από δικιά σου επιλογή αλλά από άλλων(βλ.ΔΕΗ Δεν Έχουμε Ηλεκτρικό κοινώς.-)-και να γράφεις τα παράπονα-σώψυχα-δεν ξέρω εγώ και τι άλλο μπορεί να είναι αυτά.

Πάντως νυχτώνει πολύ γρήγορα.-Η νύχτα σου βγάζει περίεργα συναισθήματα,τρομαχτικά αλλά και ευαίσθητα.Σ’αφήνει να σκεφτείς,να ευαισθητοποιηθείς,να γράψεις,να μιλήσεις,να ακούσεις καλή μουσική.Να κάνεις δηλαδή ότι δεν σου επιτρέπει το επιβαρυμένο πρόγραμμα της ημέρας και του φωτός.

Βέβαια είναι τραγικό που θεωρώ αυτή την στιγμή, μοναδική παρηγοριά ένα άψυχο ον,ένα λάπτοπ,ένα κινητό αλλά αυτά διαθέτουμε αυτή την στιγμή.Έχουν περάσει μόλις 5 λεπτά από την ώρα που άρχισα να γράφω και έξω διακρίνονται μόνο κάποιες κεραίες στην ταράτσα της απέναντι πολυκατοικίας-ευτυχώς δηλαδή που φορούσα και τα γυαλιά της μυωπίας π.δ(προ διακοπής) και μπορώ να τις διακρίνω και αυτές-.

Τώρα εγώ αναρωτιέμαι πως μπορούσαν οι άνθρωποι να επιβιώσουν χωρίς ρεύμα στα παλιά τα χρόνια.Μάλλον τους ήταν πιο ευχάριστο θέλω να πιστεύω.Βασικά,αυτοί τα έβλεπαν όλα έστω και χωρίς φως.Διέκριναν ακόμα και την πιο σημαντική λεπτομέρεια,αυτό που εμείς το έχουμε ως δεδομένο και δεν του δίνουμε ποτέ σημασία γιατί ξέρουμε-ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε-πως θα το βρούμε και την επόμενη μέρα στην ίδια θέση.Κάθε μέρα το πιστεύουμε αυτό μέχρι που έρχεται μια μέρα,όπου τα πάντα χάνονται και αυτό το παραμικρό έχει χαθεί από τη μόνιμη του θέση και εμείς συνειδητοποιούμε ότι δεν το έχουμε γνωρίσει,ότι δεν του έχουμε δώσει καμιά σημασία όσο το είχαμε μπροστά μας.Δε βάζουμε όμως μυαλό και συνεχίζουμε να αγνοούμε ακόμα περισσότερα αντικείμενα και πράγματα που θεωρούμε δεδομένα,μέχρι που ΤΑ ΧΑΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΕΛΩΣ από τη ζωή μας.Έτσι είμαστε οι άνθρωποι,λειτουργούμε πάντα με το:Άστο βρε αδερφέ και αύριο μέρα είναι....

Χάνονται τα πάντα και δεν έχουμε ευκαιρία να τα ζήσουμε,να τα δούμε,να τα επεξεργαστούμε,να τα γνωρίσουμε,να μάθουμε...Ανόητοι άνθρωποι.

Tώρα,μετά από μία ώρα περίπου,και αφού το ΄ρίξα στην σκέψη,ήρθε επιτέλους το ρευμαααα(μεγάλη μαγκιά όμως).Οπότε πρέπει να προσγειωθώ στην πραγματικότητα.Λατινικά λοιπόν.

Ε ρε τι σου κάνει η ΔΕΗ με τις διακοπές της....

Απαξιώνω ό,τι με απωθεί...

Γυρίζω την πλάτη μου στη μούχλα του Χειμώνα και τη σαπίλα,τραβάω για τον κόσμο που μ'έκλεισε έξω, που τον έκλεισα έξω. Βγάζω το κλειδί και ξεκλειδώνω. Τόσο απλό. Το είχα πάντα μέσα μου. Σκουριασμένο απ' την αχρησία, χαμένο μέσα σ' ένα σωρό από σκουπίδια, κάτω απ' την απληστία, τη φιλοδοξία, τη ματαιότητα. Ανασύρω το χρυσό κλειδί από το σωρό, το ξεπλένω και λάμπει, όπως πάντα το χρυσάφι.Κι ο κόσμος μου, γεμίζει φως...